Warszawa zniszczona

Tuż po wojnie widok zagruzowanej Warszawy rozrywał serca na kawałki. Ludzie powracający do swojego ukochanego miasta wiedzieli z czym będą musieli się zmierzyć. Jednak życie w gruzach, gdzie biło serce stolicy było wyjątkowe trudne. Nie mniej nie nie możliwe. To co budziło największe emocje to widok i zapach dymu i śmierci. Należy tu podkreślić, że nie chodziło jedynie o gruzy, wśród nich bowiem zalegały ludzkie szczątki w różnym etapie rozkładu. Miasto było cmentarzyskiem. Istniało duże zagrożenie epidemii. Żeby temu zapobiec mieszkańcy organizowali pogrzeby, masowe groby, spalali ciała i chowali w ziemi. Widok był przytłaczający, ale ktoś to musiał zrobić.

Jak wyglądało życie codzienne mieszkańców

Pierwszym, najważniejszym elementem było pozbycie się zagrożenia w postaci ofiar, w sposób jak najbardziej godny i z szacunkiem. Następnie każdy jak tylko mógł, organizował w gruzach, na ulicach handel- jajka, mleko, chleb nawet kwiaty. Ludzie ciężko pracowali przy codziennej odbudowie stolicy. Potrzebowali schronienia więc budowali prowizoryczne lub szukali schronienia w piwnicach czy zniszczonych mieszkaniach. Zdobywali z tego co zostało krzesła, kawałek stołu, naczynia, garnki. Brakowało leków, odzieży i innych podstawowych produktów. Ludzie musieli liczyć na pomoc państwa, organizacji charytatywnych, ale w dużej mierze na swoją zaradność. Więc kombinowali jak tylko mogli. Niestety trauma wojny i okrucieństwa jakie ich spotkały, bardzo mocno odcisnęły się na ich zdrowiu psychicznym. Wiele osób cierpiała na min.: depresje, bezsenność, lęki. Potrzebna była więc pomoc lekarska a ta była bardzo mocno ograniczona.

Odbudowa miasta

Odbudowa Warszawy była absolutnie ogromnym zadaniem i wymagała zaangażowania wielu osób, ale też instytucji. Stworzono Biuro Odbudowy Stolicy, które nadzorowało prace. Odbudować należało nie tylko budynki, ale również tak ważną infrastrukturę jak drogi, mosty, kanalizację, wodociągi. Wiele budynków historycznych starano się odbudować, jak na przykład Zamek Królewski, ale wiele nowych powstało wpisując się w pozostałą urbanistykę. Odbudowa Warszawy nawiązywała do stanu sprzed wojny, ale już wtedy zdecydowano się na budowę idącą w kierunku tworzenia nowego, współczesnego miasta.

Życie po wojnie, w nowym już mieście

Warszawiacy stanęli przed wyzwaniem odbudowania nie tylko swojego miasta, ale również ułożeniem swojego życia społecznego na nowo. Potracili w czasie okupacji rodzinę, przyjaciół, krewnych, sąsiadów. Ta trauma na wielu aspektach odbiła się negatywnie na budowaniu relacji międzyludzkich. Chociaż one i tak były często silniejsze i lepsze niż te obecne. I to nie zawsze była sielanka, nie zawsze było solidarnie. Dochodziło do sporów i konfliktów mimo tak szczytnej sprawy. Jednak finalnie to miasto zaczęło znowu tętnić życiem, bardzo powoli i przez długie lata. Jego trudna historia, mimo nowoczesnej architektury, jest zachowana i zabezpieczona jak na przykład ślady krwi powstańców w budynkach czy klatkach schodowych, ślady po kulach na budynkach czy nagrobkach. W miejscach walk i masowych egzekucji znajdują się tablice pamiątkowe i pomniki. Warszawa została uratowana, powstała z kolan zalanych krwią. Warszawa to istniejący, największy pomnik historii.